تازه میخوام یاد بگیرم به خودم اهمیت بدمپدر مادرامون خطایی نکردن، فقط بلد نبودن همونطور که به جسممون اهمیت میدن به روحمون هم اهمیت بدن البته که خودشون هم اون قدری به خودشون بها نمیدادن و اگه میدیدن چیزی تو زندگی اذیتشون میکنه میگفتن خب زندگی همینه دیگه چه میشه کردولی من دوست ندارم اینطور به زندگیم نگاه کنم ترجیح میدم تا جایی که میتونم حال خودم رو خوب نگه دارم. اصلا تا من به خودم اهمیت ندم کسی براش مهم نیست که چه فکری یا چه حالی دارم. اصلا تا نگی کسی نمیفهمه که از چیزی ناراحتی. همونطور که تو ازدو

ما در طول عمل اینطوری هست که دونفر از بچه های اتاق عمل(تکنولوژیست جراحی) با هم تو یه اتاق هستیمینی هر عمل جراحی حداقل با دوتا از بچه های ما راه میفته، که یکی میره سر عمل و اد(کمک جراح) میشه و اون یکی هم شرایط و وسیله های حوزه استریل رو فراهم میکنه قبل از عمل هم با همکاری همدیگه اتاق رو اماده میکنیم و وسیله هایی که لازم داریم رو میچینیم و روشن میکنیممن با یکی از پسرا تو اتاق بودم. بخاطر احترام و اینجور حرفا ازش پرسیدم که چطور راحت تری؟ میخوای اِد کنی(ینی کمک جراح باشی) یا سیرکولر؟(ینی همونی که ا

من نمیتونم اونقدر که باید دلشو ببرموای من چقدر زشتم، قدم کوتاهه، دماغم گنده س، اه اصلا قشنگ نمیخندم. و و و ... گاهی از دست خودم عصبانی میشم که باباااا! تو داری میری این پسره رو ببینی اصن خوشت میاد یا نه! شاید اصن تو ردش کردی!! دیگه چرا باید به نظرش خوشکل و تو دل برو بیای!؟اصن چرا گوش نمیدی سارای درونت چی میخواد!؟ ببین اون چی دوست داره، ببین اصلا از همدیگه خوشتون میاد یا نه بعد نگران این باش که به دلش بشینی.مدام تو ذهنم فکر طرف در مورد خودم رو بالا پایین میکنم. خیلی وقتا( اگه بگم نزدیک ۹۰ درصد و

میخوام ملاکهام رو بنویسم تا ذهنم از پراکندگی دربیاد۱. متدین باشه و گناه و غیر گناه براش فرق کنه (معتقد به ولایت فقیه باشه)۲. سیگاری قلیونی و الکلی نباشه۳. دانشگاه رفته باشه، حداقل لیسانس۴. خوش برخورد و مهربون باشه. آروم باشه و با تن صدای پایین حرف بزنه(بضیا عادت به داد و هوار دارن و من خوشم نمیاد)۵. صبور باشه۶. خوش سفر باشه(خودم اهل سفرهای زیاد نیستم اما دوست دارم همون مقداری هم که سفر میرم با آرامش اعصاب باشه و یه تنوین قوا باشه برام)۷. رفتارش اصیل باشه و اهل احترام گذاشتن توی رفتار و گفتارش ب